• Militairen hebben de plicht om rechtmatige bevelen op te volgen en tegelijkertijd de plicht om een evident onrechtmatig bevel (zoals geweld tegen ongewapende burgers) te weigeren. Dit gaat over de regels tijdens het gevecht (jus in bello).

• Het weigeren van de missie in zijn geheel, omdat je het politiek of moreel niet eens bent met de inzet van de krijgsmacht (jus ad bellum), is fundamenteel iets anders. Ten tijde van oorlog of bij aanwijzing voor een missie is het verboden om je inzet te weigeren. Dit wordt juridisch gezien als werkweigering of desertie (vastgelegd in het Wetboek van Militair Strafrecht).

Professionele krijgsmachten erkennen wereldwijd dat het de plicht is van de militair om een evident onrechtmatig bevel niet uit te voeren. Tegelijkertijd is er een duidelijke verwachting dat deze toetsing zich beperkt tot het tactische en operationele niveau. Het is niet de taak van de individuele militair om het buitenlandbeleid van de regering in het veld of via de lijn ter discussie te stellen. Meningsverschillen daarover horen thuis in het stemhokje, niet op de kazerne en zeker niet vlak voor vertrek.

David Whetham, ‘My Country, Right or Wrong: If the Cause is Just, is Anything Allowed? in James Turner Johnson and Eric D. Patterson (eds.), The Ashgate Research Companion to Military Ethics, (Ashgate, Farnham, 2015), p285.

Martin Cook, Right vs. Right:

Personal vs. Professional Obligations, Parameters 48(1) Spring 2018. http://publications.armywarcollege.edu/pubs/3544.pdf