Het oorlogsrecht houdt in de basis al rekening met noodzaak. Daarom mag 'militaire noodzaak' nooit een vrijbrief zijn om de regels te overtreden.

De Verdragen van Genève beschouwen het recht inzake gewapende conflicten als een zorgvuldig afgewogen compromis: een balans tussen militaire noodzaak (dat wil zeggen, de wettige maatregelen die essentieel zijn om een legitiem oorlogsdoel te bereiken) enerzijds, en humaniteit (rekening houdend met menselijke waardigheid en de bescherming van onschuldige burgers) anderzijds.

Het is vanuit menselijk oogpunt echter begrijpelijk dat militairen in het heetst van de strijd, met een grote kans op verliezen aan eigen zijde, overwegen om het oorlogsrecht tijdelijk te negeren. Militairen zijn immers geen robots. Langdurige inzet in zware geweldsituaties kan de morele kaders en de blik op het oorlogsrecht ongemerkt vertroebelen. Juist daarom zijn duidelijke richtlijnen, een sterke professionele cultuur, regelmatige aflossing aan het front en stevige onderlinge checks & balances van levensbelang.

Zie ook:

McDermott, T., & Hart, S. (2017). Armouring Against Atrocity: Developing Ethical Strength in Small Military Units. In Military Ethics and Leadership (pp. 16-55). Brill Nijhoff.

Shannon Brandt Ford, ‘Military Ethics and Strategy’, in George Lucas (ed.), Routledge Handbook of Military Ethics, (Routledge, Abingdon, 2015), p189.